Мақалада мемлекеттік қызмет жүйесіндегі сыбайлас жемқорлық мемлекеттің орнықты дамуына жүйелі әсер ететін теориялық-құқықтық мәселе ретінде қарастырылады. Авторлық көзқарас мемлекет және құқық теориясының ережелеріне негізделген және сыбайлас жемқорлықты тар салалық түсініктен тыс, жария биліктің институционалдық деформациясы ретінде қарастыруға мүмкіндік береді. Бұл құбылыс мемлекеттік-құқықтық жүйенің нормативтік, құндылықтық және басқарушылық негіздеріне ықпал етеді. Мемлекеттік билікті жүзеге асырудың және мемлекеттің ұзақ мерзімді орнықтылығын қамтамасыз етудің негізгі институты ретінде мемлекеттік қызметтің рөліне ерекше назар аударылады.

Зерттеу барысында мемлекеттің құқықтық өлшемдегі орнықты дамуы құқықтық институттардың қайта өндірілуін, қоғамның мемлекеттік билікке деген сенімін және құқықтық реттеудің тиімділігін көздейтіні негізделеді. Мемлекеттік қызметтегі сыбайлас жемқорлық бұл негіздерді бұзады, өйткені ол заң алдындағы теңдік қағидатын әлсіретеді, құқықтың реттеушілік әлеуетін төмендетеді және шешім қабылдаудың тұрақты бейресми тетіктерін қалыптастырады. Сыбайлас жемқорлық жағдайында мемлекеттік қызмет өзінің тұрақтандырушы функциясын жоғалтып, орнықты дамудың институционалдық тетігі болудан қалады.

Мақалада негізінен жазалау сипатындағы сыбайлас жемқорлыққа қарсы шаралардың шектеулілігі көрсетіліп, қызметтік әдепті, есептілік тетіктерін және құқықтық мәдениетті дамытуға бағытталған институционалдық тәсілдің қажеттілігі дәлелденеді. Сыбайлас жемқорлыққа қарсы іс-қимыл орнықты құқықтық мемлекет пен тиімді жария билікті қалыптастыру стратегиясының құрамдас бөлігі ретінде қарастырылуы тиіс деген қорытынды жасалады.