Дәстүрлі криминологиялық ғылым бұрыннан қалыптасқан ұстанымға берік, оған сәйкес қылмыстық құқық бұзушылықтардың басым көпшілігі, оның ішінде сыбайлас жемқорлық, оның генезисінде қылмыстық мінез-құлықтың қалыптасуы жүретін әлеуметтік ортаға байланысты.
Генетикалық сипаттағы жеке ерекшеліктер артта қалады. Сонымен қатар, заңның дамуындағы кеңестік кезеңде жеке қылмыстық мінез-құлықтың генетикалық шарттылығы туралы идеялар қатты сынға ұшырады және зиянды, марксизмге қарсы деп бағаланды, қоғамның буржуазиялық таптық бытыраңқылығын кӛрсететін жалған ғылыми бағыттарға жатқызылды. Қазіргі жағдайда бұл құбылыстың табиғатының неғұрлым күрделі құрылымы туралы мәселе ӛзекті болып табылады, ол қылмыстық бағдарланған тұлғаны қалыптастырудың әлеуметтік маңызды алғышарттарын ғана емес, сонымен қатар тұқым қуалаушылық белгілері бар жеке ерекшеліктерді де біріктіреді. Зерттеушілер бұл тәсілді шартты түрде «қылмыс себептерінің екілік ерекшелігі» деп атайды. Сыбайлас жемқорлықтың себептерін зерделеудің мұндай тәсілінің заңдылығы мен негізділігі тұтастай алғанда қылмысқа және атап айтқанда сыбайлас жемқорлыққа қарсы іс – қимылдың жалпы мемлекеттік басымдықтарын іске асыру процесінде тиімді шаралар әзірлеу ісінде жаңа перспективаларды көруге мүмкіндік береді.